Najpierw ustal, co widać w kadrze, co robi obiekt i jak porusza się kamera. Potem dodaj otoczenie, światło i cechy do zachowania. Jeśli dwie instrukcje są sprzeczne, wybierz ważniejszą przed generowaniem. Dodawanie przymiotników nie rozstrzygnie tego za Ciebie.
Struktura z sześciu części
- Obiekt — główna osoba, rzecz, zwierzę lub scena.
- Czynność — jeden podstawowy ruch albo zdarzenie.
- Otoczenie — miejsce, pora, pogoda i istotne tło.
- Kamera — wielkość planu, kąt i jeden ruch.
- Światło i nastrój — atmosfera wizualna.
- Ograniczenia — elementy stałe lub wykluczone.
Ręcznie wykonana ceramiczna filiżanka stoi na ciemnym drewnianym stole, para unosi się, a poranny deszcz spływa po oknie z tyłu. Zbliżenie produktu z wysokości stołu, powolny najazd kamery, miękkie chłodne światło dzienne z ciepłym odbiciem na szkliwie, stały kształt filiżanki, bez dodanego tekstu.
Prompt jest konkretny, ale nie próbuje opisać dziesięciu ujęć naraz.
Jasny obiekt i jeden czasownik
„Ruchliwe miasto” tworzy zbyt wiele punktów uwagi; „kurier rowerowy w żółtej kurtce przeciwdeszczowej” daje wzorzec. W pracy z obrazem napisz „osoba z obrazów referencyjnych...” i powtórz tylko istotny kolor stroju, fryzurę, kształt opakowania lub materiał. Poradnik spójności postaci pokazuje, jak łączyć tekst z referencjami.
Krótki klip działa lepiej z jedną czynnością: idzie, odwraca się, otwiera, unosi albo obraca. Zamiast „kucharz gotuje, podaje, rozmawia, a restauracja zmienia się w imprezę”, napisz „kucharz stawia gotowe danie na blacie, a para unosi się w ciepłym świetle kuchni”. Dłuższą historię podziel na ujęcia.
Otoczenie i język kamery
Dodawaj szczegóły wpływające na światło, ruch lub znaczenie. „O zachodzie słońca na wietrznym wybrzeżu” jest lepsze niż lista nieruchomych przedmiotów. Bez powodu nie łącz jasnego południa, ciemnych świec i neonowej nocy.
Najpierw określ plan, potem kąt i jeden ruch: szeroki, średni, zbliżenie lub makro; poziom oczu, niski kąt lub z góry; najazd, odjazd, panorama pozioma lub pionowa, ruch po łuku albo jazda kamery. „Średni plan na wysokości oczu, powolna jazda kamery z boku” jest czytelniejszy niż kilka ruchów jednocześnie.
Dopasuj ruch do czasu
Veo3o1 udostępnia 4, 6 i 8 sekund, gdy tryb na to pozwala; referencje używają 8 sekund. Ujęcie czterosekundowe powinno szybko dojść do sedna, a osiem sekund pomieści wolniejsze odsłonięcie. Nie wypełniaj czasu niepowiązanymi wydarzeniami.
Stosuj krótkie ograniczenia: „ten sam czerwony płaszcz, stałe proporcje produktu, bez tekstu”. Długa lista zakazów może zagłuszyć opis pozytywny. Dla pierwszej/ostatniej klatki opisz drogę, a dla referencji — zachowanie obiektu w nowym ujęciu. Zobacz porównanie trybów.
Trzy przykłady do dostosowania
Ujęcie produktowe
Butelka z obrazów referencyjnych powoli obraca się na ciemnym kamiennym postumencie. Zbliżenie na wysokości produktu, łagodny ruch kamery po łuku, miękkie światło konturowe. Zachowaj kształt butelki i kolory etykiety, bez dodatkowych napisów.
Postać w ruchu
Osoba z obrazów referencyjnych idzie powoli w stronę okna. Plan średni, kamera przesuwa się obok niej, miękkie światło dzienne. Zachowaj twarz, fryzurę i ubranie; jedna ciągła czynność.
Pionowa prezentacja
Ceramiczna filiżanka stoi pośrodku pionowego kadru. Para unosi się nad brzegiem, kamera powoli się zbliża. Miękkie boczne światło, wolne miejsce u góry na napis dodany w montażu, stały kształt filiżanki.
Przykłady są propozycjami promptów, a nie wynikami testów. Zmieniaj jeden element na próbę. Przed wysłaniem sprawdź tryb, model, kolejność obrazów, czas, proporcje, rozdzielczość i koszt. Zapisuj także seed, jeśli go używasz.